Podstawowym celem osteopatii jest diagnostyka pierwotnej przyczyny dolegliwości pacjenta oraz ukierunkowana terapia, która poprzez zastosowanie odpowiednich metod terapeutycznych pozwala na przywrócenie homeostazy całego organizmu i unormowanie jego pracy.
Osteopatii nie da się podzielić na kawałki. Żeby jednak lepiej wytłumaczyć ją prostym językiem można by ją podzielić na trzy działy:
osteopatia parietalna- obejmuje aparat ruchu człowieka: kości, mięśnie, stawy, ścięgna i powięzie. To ta część, którą najbardziej można by porównać do działania fizjoterapeutycznego.
osteopatia czaszkowo- krzyżowa- oddziaływuje na struktury czaszki oraz system opon, które są bezpośrednim połączeniem czaszki i kości krzyżowej oraz wpływa na prawidłowe funkcjonowanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest działem o charakterze mocno neurologicznym.
Osteopatia wisceralna- obejmuje narządy wewnętrzne człowieka takie, jak żołądek, jelita, wątroba, śledziona, nerki, pęcherz, płuca, serce itd. wraz z przypisanymi do nich naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi oraz nerwami i tkanką łączną. Terapii poddaje się ruchliwość narządów ich własną rytmiczną ruchomość oraz połączenia więzadłowe i powięziowe. 
Wszystkie działy wzajemnie się uzupełniają i nie można w pracy osteopatycznej używać tylko jednego z nich. Sposoby oddziaływania terapeutycznego są natomiast bardzo różnorodne.
 
Techniki osteopatyczne to m.in.:
  • GOT (General Osteopathic Treatment)-
    czyli ogólna terapia osteopatyczna
  • techniki powięziowe- odkręcanie powięziowe
  • MET- techniki energetyzacji mięśni
  • terapia czaszkowo- krzyżowa
  • techniki manipulacyjne- HVLA
  • techniki tkanek miękkich
  • osteopatyczny drenaż limfatyczny- techniki pracy z płynami ustrojowymi
  • osteopatia wisceralna (trzewna)
  • inhibicja
  • BLT
  • napięcie-kontrnapięcie- techniki Jonesa
  • artykulacje